Mysore; Wednesday, 22 July

Vandaag hebben we onze wekker tweemaal gezet; een eerste keer om 6.20 uur omdat we dan (normaalgezien) een deel van de zoneclips zouden kunnen zien en een tweede keer om 7.30 uur omdat de dag vandaag zou starten met een yogasessie. Jammer genoeg was het te bewolkt (door de moesson) om de zon te zien vanmorgen. Een kleine teleurstelling die al snel vergeten werd toen we “door lichamelijke en geestelijke methoden van concentratie” (lees: yoga) meegesleept werden. Carol wist al waaraan ze zich kon verwachten, maar voor Isabel was dit een geheel nieuwe manier van denken en doen… en zo weten we weer wat een menselijk lichaam zoal allemaal kan (of zou moeten kunnen na verloop van tijd) als de geestelijke concentratie optimaal is. Morgen beginnen we onze dag met les 2; benieuwd hoe we uit die sessies zullen komen op 17 augustus!

Om 10 uur stond ons ontbijt op het programma en aangezien wij deze eerste twee weken nog veel aangeleerd krijgen, ging de dag daarna verder met kooklessen in ons toekomstige gastgezin. Onze gastvrouw leerde ons hoe we traditioneel keukengerei moeten hanteren en op welke manier traditionele maaltijden opgebouwd worden. We brengen zeker enkele receptjes mee naar huis, want het mag gezegd worden… onze creaties smaken naar meer!

In de namiddag kregen we geschiedenisles van onze mentor, Praveen. Hij nam uitgebreid de tijd om ons de geschiedenis van het land en hedendaagse gebruiken (huwelijksritueel, kastensysteem, scholensysteem, …) uit te leggen. Een boeiende les die ons zeker nog gaat kunnen helpen om de kinderen waaraan we les moeten geven, beter te begrijpen.

Foto 1 + 2: het huis van ons gastgezin en onze kamer voor de laatste twee weken

Foto 3 – 9: de kookles die we kregen van onze gastvrouw

Foto 10: Carol ging op zoek naar traditionele kleding

Mysore; Tuesday, 21 July

Doodmoe waren we… maar wat een goede nachtrust moest worden, veranderde in een eerste kennismaking met de mindere kantjes van India (al zou dit in eender welk land kunnen gebeuren). Onze ramen kunnen niet volledig gesloten worden en daardoor hoorden we rond 3 uur hevig geschreeuw, vlak onder ons (wij slapen op het verdiep, onze collega-vrijwilligsters vlak onder ons). Een beetje beangstigd aanhoorden we dit geschreeuw en gekrijs, om later te horen dat een mentaal gehandicapte Indiër probeerde “in te breken” bij de andere meisjes. Na tussenkomst van de mensen van de receptie is de rust teruggekeerd. De meisjes zijn vandaag dan ook naar ons verdiep verhuisd. Vanmorgen werden dan de activiteiten van deze twee eerste weken toegelicht en ook de “do’s en don’ts” waarmee rekening te houden in India. Onze mentor, Praveen, benadrukte dat dit niet steeds strookt met wat er in de reisgidsen geschreven staat. Na de lunch kregen we een uiteenzetting over “the cultural shock”. Deze hebben we echter gemist daar we dachten even gauw ons draadloos internet in orde te brengen in een internetshop in de hoofdstraat van Mysore. Algauw bleek dat we geen rekening gehouden hadden met “the Indian rythm of doing things”. Net op tijd voor de cursus “Kannada” (de taal die in deze streek gesproken wordt) kwamen we aan in ons hotel. Daarna bezochten we nog een plaatselijke, traditionele groente- en fruitmarkt en hadden we even de tijd om onze kamer in te richten naar onze zin (de geur van koeien die genadeloos door onze open ramen naar binnensloop, werd vervangen door een “bloementuin” uit een spuitbusje; “to use water and your left hand”, werd ingeruild voor toiletpapier). Op die manier kunnen vanavond alweer een beetje geruster in bed kruipen.

Shooba ratri! (slaapwel in het Kannada)

Foto 1: A room with a view

Foto 2 + 3: de markt

Foto 4: onze roommate, Julia

Foto 5: verfraaien van de kamer, deel 1: de waslijn, …

Mysore; Monday, 20 July

Na een goede nachtrust in het knusse, nette hotelletje, ontmoetten we de voltallige groep vrijwilligers aan het ontbijt. In totaal zijn we met 9: de Waalse Belgen Pierre-Julien en Caroline, de Nederlandse Lotte, de Italiaanse meisjes Maria en Julia (deze laatste slaapt de komende twee weken in dezelfde kamer als ons), de Zwitserse Agatha, de Franse Augustin en wijzelf uiteraard.

Na het ontbijt vertrokken we met de tuc tuc, de bus en vervolgens weer de tuc tuc naar Mysore. Deze vier uur durende reis heeft ons meteen enkele eerste indrukken van het zuiden gegeven en één ding staat vast: we gaan onze “goede oude gewoonten” toch een beetje moeten bijschaven.

Bij aankomst in Mysore, tijdens een stevige moessonregen, werd dit nogmaals bevestigd wanneer we onze kamer en badkamer toegewezen kregen (een foto zegt meer dan duizend woorden, dus bij deze “zie foto badkamer”). Vervolgens stond de lunch op het programma en daarna kregen we, alweer tijdens een regenbui, een rondleiding in de stad. Om 21 uur werden we verwacht aan het diner en daarna was het dan eindelijk zover… de eerste douche (mét koud water, een emmer en het toilet als afloop). Hoe dan ook, uiteraard hebben we deze eerste dag “back to basics” zonder verdere kleerscheuren overleefd en kropen we doodmoe in bed.

Foto 1: Carol en Isabel in de tuc tuc

Foto 2 + 3: de kamer en de badkamer

Foto 4: onze eerste lunch (thali)

Bangalore; Sunday, 19 July

Vandaag was het dan eindelijk zo ver… Isabel ruilde het noorden in voor het zuiden en Carol ruilde België in voor India. De komende vier weken brengen we samen door in “Bangalore”, “Mysore” en “Hootagally Village” (de plaats waar het weeshuis waarin we gaan werken, Odanadi Seva Trust, gesitueerd is). Tevens maakten we kennis met drie andere vrijwilligers die ons de komende weken zullen vergezellen. Het gaat om een Waalse Belg, Pierre-Julien, een Nederlandse, Lotte, en een Italiaanse, Maria. Bij aankomst ondergingen we ons eerste avontuur al op z’n Indisch: met 6 personen in een gewone personenwagen (lees: met 4 volwassenen op de achterbank en een te kleine koffer, volgesjouwd met onze bagage. Zo reden we een half uurtje door het verlaten Bangalore. Aangekomen werden we per twee verdeeld in kamers, maar aangezien Pierre-Julien ons als enige jongen vergezelde, werd een andere gast wakker gebeld (het was al maandagochtend, omstreeks 3u) om hem te melden dat er nog iemand bij hem op de kamer zou komen liggen. Gelukkig staan er in onze kamer maar twee bedden, zodat we straks niet meer gewekt kunnen worden. Tot morgen!

Old & New Delhi; Saturday, 18 July

6.30 uur, “wake up call”… mijn laatste volledige dag Delhi kwam eraan. Na de rustdag gisteren en voor de “reisdag” morgen, besloot ik nog een aantal bezienswaardigheden aan te doen. Zo stonden de “Qutub” minaret, de Lotustempel, Humayun’s graftombe, het “Rode fort” en de plaats waar Mahatma Gandhi vermoord werd, op het programma. Alweer werd ik betoverd door de Indische culturele hoogstandjes en de Perzische en Moghoolse (let op: niet Mongoolse) invloeden.

Een mooi moment om mijn indrukken van Delhi en het noorden van India even op een rijtje te zetten.

Koeien, zwijnen, ratjes, apen, paarden, olifanten … die in het wild (in de stad en op het platteland) tussen auto’s en mensen door lopen: wat eerst vreemd en onnatuurlijk aandeed, is ondertussen een gewoonte geworden! Wie weet… misschien ga ik al die fauna wel missen wanneer ik in augustus weer terug in België ben. Vooral de aapjes en de olifanten dan!

Massa’s plastiek langs de wegen, in de woonwijken, … het “vuile” India: heel schokkend zijn de grote hoeveelheden afval die het land rijk is. Nog schokkender is zien hoe mensen wél een vuilniszak hebben, maar die dan vlak buiten hun deur omkieperen… vervolgens komen tal van kleine kindjes (lees: 3 tot 10 jaar) er de voedselrestjes uit zoeken en nog later zijn het de dieren die de overschot opeten. De doorsnee Indiër vindt dit een logisch systeem van recycleren en elkaar onderhouden, maar menig toerist voelt een zekere afkeer van dit systeem. Straatarmoede moet ook anders “opgelost” kunnen worden en de massa’s plastiek die uiteindelijk achterblijven in de straten, moeten ook weer opgehaald kunnen worden.

Blinde straatkinderen: het valt me steeds vaker op dat de kinderen die bedelen, net als de baby’s die vastgehouden worden door bedelende moeders, blind zijn. Dit doet me meteen denken aan de beelden uit de film “Slumdog Millionaire”… en ja, dan stokken de woorden mij in de keel.

Plaatselijke bevolking en cultuur: India is een rijk land, waarin de contrasten tussen arm en rijk enorm zijn. Toch benadert iedereen me met een glimlach en hoe onveilig de stad ook mag zijn soms, heel wat mensen hebben de beste bedoelingen. Daarenboven houd ik van de cultuur die er hier heerst; van kleurrijke sari’s (traditionele klederdracht van de getrouwde vrouwen) tot archeologische sites… India kreeg al een bijzondere plaats in mijn hart.

Het weer: temperaturen tot meer dan 40°C in de schaduw maken “normaal functioneren” moeilijk, maar ik begin eraan te wennen én (oef!) in het zuiden zouden de temperaturen lager liggen en daar heeft de moesson zijn intrede ook al gedaan, wat toch een beetje afkoelt soms. Het werkelijke weer in het zuiden, deel ik later nog mee!

Bangalore, here I come… en aan al de trouwe lezers van deze blog, bedankt voor de fijne reacties die ik deze week al kreeg. Het is leuk om te weten dat we gesteund worden in ons avontuur! Ik weet echter niet wanneer we terug een internetverbinding zullen kunnen vinden en dat zal de hele maand onzeker blijven, maar geen nood, van zodra het kan, houden Carol en ikzelf jullie weer op de hoogte!

Foto 1 + 2: de “Qutub” minaret en bijhorende archeologische site

Foto 3: de Lotustempel

Foto 4 + 5: Humayun’s graftombe, waarop ook de Taj Mahal geïnspireerd is

Foto 6: het Rode fort dat momenteel een (“modern” opgevatte) restauratie ondergaat

Foto 7: de plaats waar Mahatma Gandhi vermoord werd, herdacht wordt en vereerd wordt

Foto 8: twee gewillige bestuurders van een “tuc tuc” (en ja, daar heb ik ook al een ritje mee gemaakt)